Para se të diskutojmë për simbolikën dhe nacionalizmin si mite elektorale, është e rëndësishme të pranojmë një fakt të thjeshtë: diaspora shqiptare nuk është vetëm një votuese, por edhe një mbështetëse financiare e rëndësishme.
Për vite të tëra, remitancat e saj kanë ndihmuar familjet në Kosovë, duke zëvendësuar shpesh politikën sociale dhe tregun e punës. Megjithatë, gjatë zgjedhjeve, këto para shndërrohen në një formë presioni politik, ku vota shpesh nuk është zgjedhje e lirë, por një detyrim moral i imponuar.
Diaspora ushtron ndikimin e saj jo vetëm përmes votës, por edhe përmes remitancave, të cilat në kohë zgjedhjesh kthehen në instrumente presioni. Votuesit rezidentë ndihen të detyruar për shkak të varësisë ekonomike.
Në këtë kontekst, ndihma ekonomike shndërrohet në kushtëzim, duke e bërë demokracinë të varur nga transferet mujore. Kjo sjell një realitet ku vota nga jashtë ka ndikim të madh, por shpesh nuk reflekton nevojat e përditshme të qytetarëve në Kosovë.
Tensioni mes votës si e drejtë dhe si barrë është thelbësor. Diaspora shpesh voton në bazë të një simbolike të kaluar, ndërsa rezidentët përballen me kërkesat e përditshme për stabilitet dhe mirëqenie.
Vota e diasporës shpesh është një qëndrim moral, jo një akt konkret qeverisës, duke thelluar kështu pabarazinë morale në procesin zgjedhor.
Leave a Reply