Politika, për mua, nuk është një ambicie personale, por një përgjegjësi që do ta marr vetëm kur shteti dhe shoqëria janë në prag të një krize serioze.
Këto ditë, situata po përkeqësohet: pagat e ulëta nuk e sigurojnë një jetë të denjë, të rinjtë po humbasin shpresën dhe shteti dështoi në mbrojtjen e qytetarëve. Në një kontekst të tillë, heqja dorë nga përgjegjësia nuk është neutralitet, por shmangie.
Kjo shmangie shpërblehet në politikë, duke u kthyer në një model sjelljeje që shpërndahet në shoqëri. Kjo sjellje e heshtur dhe e pajtueshme e bën sistemin të duket i qëndrueshëm, por në thelb e paralizon shoqërinë, duke krijuar hapësira për abuzime me pushtetin.
Në një shoqëri ku konsensusi shpesh shfrytëzohet për të justifikuar mosveprimin, është e rëndësishme të dallosh momentet kur duhet të ndërtohet konsensus dhe kur duhen marrë vendime të guximshme. Udhëheqja e vërtetë qëndron në aftësinë për të drejtuar dhe mobilizuar shoqërinë drejt interesave të përbashkëta.
Nëse gjendja nuk ndryshon me politika të vogla, është i nevojshëm një revolucion institucional dhe politik, me vendime të guximshme për të përmirësuar jetën e qytetarëve dhe për të ndërtuar një të ardhme më të qëndrueshme.
Leave a Reply